Een nieuw laagje verf.

Ik heb het bloggen een beetje verleerd. Hoe het komt? Weet het zelf eigenlijk niet.
Kon avonden achter de desktop zitten schrijven over hetgeen mij ( meestal werkgerelateerd) bezighield. Daar zit hem misschien ook het probleem. Nu het  bloggen over werk ( lees bibliotheek) is weggevallen ( al voordat ik zonder baan kwam te zitten overigens) ontbreekt het mij aan inspiratie. Waar zal ik over schrijven? Wat is interessant voor een ander?  Heb bij tijden veel over sociale media geschreven, over mediawijsheid en de laatste tijd is mijn blog veranderd in een plog. Met foto’s van stedentrips en vakanties. Niet zo heel gek. Ben inmiddels dol op fotograferen en wat is leuker dan foto’s ( wereldwijd) te delen.

Maar ook de andere sociale media hebben invloed gehad om mijn blogfrequentie. Want Facebook, Twitter en Instagram, mijn meest favoriete media, hebben het bloggen verdreven. Niet zo gek. Een tweet is zo geschreven, een foto zo bewerkt en een Facebookbericht plaatsen is ook een fluitje van een cent.  En dat kan allemaal met een tablet op de bank.

Vanavond achter mijn Pc, kwam ik opeens op het idee om mijn blog eens van een nieuw verflaagje te voorzien. Weer eens in de WordPress- thema’s gedoken, een mooie uitgezocht ( zeg nou zelf) widgets toegevoegd en wat zitten rommelen met plugins. Niet slecht om daar ook weer eens in te duiken want ook die kennis was ergens diep weggezakt. 

Dus. Mijn blog is weer opgefrist. En wie weet dat hiermee de bloglust weer wordt aangewakkerd. We zullen het zien.

 

Aan de slag.

Solliciteren, ik heb het in mijn hele leven niet zo heel vaak gedaan. Ben redelijk standvastig: 18 jaar gemeente en ruim 14 jaar bibliotheek.  Heb wel eens eerder op vacatures gereageerd, maar dat was dan meer om mijn marktwaarde te verkennen en misschien zelfs met een beetje hoop een carrièreswitch te kunnen maken. Maar het was toen nog geen must.

Maar nu komt het echte werk: ik ben per 1 februari zonder baan en beschikbaar voor een nieuwe carrièrestap. Start nu een zoektocht naar een mooie nieuwe passende functie. Met al de digitale middelen zijn er veel mogelijkheden om een oproep te plaatsen dus laat ik mijn website ook maar inzetten. Bij deze.

Heb je tips?

Heb je een vacature?

Ik hoor het graag.

Meer informatie over mij vind je op LinkedIn.

Verkort CV Annie december 2017

The City that never sleeps. Door de ogen van Annie

Het zal niemand zijn ontgaan: ik ben een 6-tal dagen in New York City , “the city that never sleeps” geweest.

Voor vertrek had ik al een bang  vermoeden dat deze reis een drukke reis zou worden voor mijn camera. Pffff, dat klopte. Van de aankomst tot aan het vertrek zijn fotocamera en mijn smartphone voortdurend in de weer geweest Je kijkt van links en rechts en vooral naar boven. Op iedere locatie is wel iets fotogenieks te ontdekken. Je komt ogen en oren tekort dus dan komen die camera’s zeker van pas.

Omdat ik zoveel foto’s heb gemaakt heb ik bedacht ze maar in categorieën in  te delen.  Dan kunnen jullie zelf kiezen wat je wel of niet wil zien. Dit zijn nog lang niet alle foto’s. Er is natuurlijk ook een categorie die alleen voor intimi is. Een heel karwei dit selecteren maar ook erg leuk om de vakantie te herbeleven. En om af te kikken. 🙁

We hebben de reisgids j “100% New York“gebruikt om door de stad te slenteren. Een super goede gids voor wandelingen door de diverse wijken van in dit geval Manhattan.  Daarnaast heeft onze New Yorkse vriendin ons een aantal plekken laten zien die we zonder haar nooit bezocht zouden hebben. En als we een beetje vastzaten hadden we altijd de app Here nog. Onmisbaar soms.

Deze trip in het kort: verwondering, indrukwekkend, aardige mensen, prachtige architectuur, hectiek, wandelen, geweldige stad, drukte, stressig, divers, wereldstad ,wereldse stad, geordend, mooie wijken. karakteristiek,vele culturen .

Klik op de afbeelding voor meer foto’s.

Brandtrappen aan buitenkant gebouwen New York.

SAMSUNG CSC

 

 

 

 

 

 

 

New York Public Library

SAMSUNG CSC

 

 

 

 

 

 

 

Subwaylife

SAMSUNG CSC

 

 

 

 

 

 

 

Streetart

SAMSUNG CSC

 

 

 

 

 

 

 

Gebouwen- architectuur

SAMSUNG CSC

 

 

 

 

 

 

The Metropolitan Museum of Art ( The Met)

SAMSUNG CSC

Een opmerkelijk monument.

Ik had er al eens iets over gehoord: een moord op een 17 jarig meisje in Son en Breugel, jaren geleden.
Via  Delpher had ik ook al eens informatie opgezocht over deze nare kwestie. In 2015 besteedde het Eindhovens Dagblad aandacht aan dit monument.

En zoals dat vaak gaat, zo’n verhaal raakt vervolgens weer in vergetelheid.

Totdat je tijdens een fietstochtje stuit op dit opmerkelijke monument, tussen de struiken langs een zandpad buiten het dorp.
En wordt je wel heel direct geconfronteerd  met het verhaal van een 17 jarig zwanger meisje, dat door haar eveneens 17 jarige vriend werd vermoord en achtergelaten in de berm.

Een opmerkelijk monument. Maar een dramatisch verhaal, ook na zoveel jaren nog. Triest. Volgende keer neem ik een bloemetje mee.

Een toevallige ontmoeting 1. 

Sinds ik gestopt ben met roken, na bijna 2 jaar geleden, probeer ik wat meer te bewegen. Wandelen is een activiteit geworden, die het beste bij mij past: ik pak de benenwagen wanneer het mij uitkomt, niks verplicht op vaste tijdstippen, uurtje over, wandelschoenen aan en er op uit.

Vanochtend tijdens mijn wandeling in het zonnetje ( het is een stralende lentedag in januari) ben ik het buitengebied ingewandeld. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat de uitgestrekte velden en mooie natuur bij mij om de hoek liggen.

Bij één van de boerderijen was een wat oudere man ( noem hem voor het gemak even ” de boer” ) bezig met houtkloven. Het rook er heerlijk naar verse blokken hout.
Ik zei er wat van waarna de boer vroeg of ik ook een hout kachel had. Nee, in een eerdere woning wel maar in de huidige helaas niet.

Hij bleek in voor een praatje en ik ook wel trouwens. We hebben gesproken over hoe mijn schoonvader toen hij nog leefde ook hout verzamelde, waar hij het vandaan haalde en hoe hij uren bezig kon zijn met stapelen. Dat kwam nogal nauw blijkbaar. En over zijn gezondheid. s’Ochtends kon hij wat klussen maar s’ middags moest hij rusten en zich gedeisd houden. Hooguit even iemand helpen een gevangen mol uit een klem halen, dat kon nog wel.

img_3542.jpeg

Vol trots vertelde de boer mij dat hij houtkachels verzamelde. Ik mocht wel even mee in de schuur om te kijken (!?). Ok, heb onze kinderen altijd verteld niet met vreemde mannen mee te gaan, maar deze boer leek me wel betrouwbaar.

Binnen liet de man mij een prachtige Noorse houtkachel zien. Hij verwarmde er een deel van de schuur mee. Als ik mijn voeten even zou vegen mocht ik ook nog mee in een andere ruimte. Mooi, ook daar een houtkachel die hij onlangs via internet had gekocht. De kachel stond in een soort van huiskamer met eethoek en biljart. Biljarten was een andere hobby van hem. Mooi als je zoveel ruimte om je huis hebt dat je dit kunt realiseren.

Na nog even wat ditjes en datjes verteld te hebben bedankte ik hem dat ik even mocht kijken ( beetje ala Man bijt hond) en wandelde weer verder. Nagenietend van deze toevallige ontmoeting. En mij realiserend hoe fijn ik het vind om in een dorp te wonen.