Herinnering aan de korenschoof.

Gisteren rondgereden door het Brabantse land.Onder anderen in de omgeving van de Biesbosch. Op vele plaatsen was het graan inmiddels gemaaid of was groot materieel doende het graan te maaien. Een teken dat de zomer langzaamaan weer op zijn eind loopt.

Op de een of andere manier doet me dat aan vroeger denken. Tijdens logeerpartijtjes bij ( boeren) familie, mochten we in de zomer mee op de aanhanger naar het land.
De hele familie ging mee, oom, tante, neven en nichtjes en wij als logeetjes uiteraard ook.
Mand met boterhammen en koffie mee. Oom en neven met tractoren in de weer het koren te maaien. Op tijd in de schaduw uitrusten met een bakkie en een bammetje. Zo gezellig.

In die tijd ( tja, is inmiddels een tijdje geleden, laten we zeggen zo ongeveer 1970)   werd het koren nog niet in balen of plastic verwerkt zoals nu vaak het geval is maar werden korenschoven tegen elkaar gezet om te drogen.Voor ons destijds een prachtige speel- en verstopplek. En als de schoven dan werden opgehaald met de aanhanger, mochten wij er tijdens het ritje naar de boerderij, bovenop zitten. Wat een lol hadden we dan.

Zo leidt zo’n tochtje toch weer tot mooie herinneringen.

in

Een toevallige ontmoeting 1. 

Sinds ik gestopt ben met roken, na bijna 2 jaar geleden, probeer ik wat meer te bewegen. Wandelen is een activiteit geworden, die het beste bij mij past: ik pak de benenwagen wanneer het mij uitkomt, niks verplicht op vaste tijdstippen, uurtje over, wandelschoenen aan en er op uit.

Vanochtend tijdens mijn wandeling in het zonnetje ( het is een stralende lentedag in januari) ben ik het buitengebied ingewandeld. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat de uitgestrekte velden en mooie natuur bij mij om de hoek liggen.

Bij één van de boerderijen was een wat oudere man ( noem hem voor het gemak even ” de boer” ) bezig met houtkloven. Het rook er heerlijk naar verse blokken hout.
Ik zei er wat van waarna de boer vroeg of ik ook een hout kachel had. Nee, in een eerdere woning wel maar in de huidige helaas niet.

Hij bleek in voor een praatje en ik ook wel trouwens. We hebben gesproken over hoe mijn schoonvader toen hij nog leefde ook hout verzamelde, waar hij het vandaan haalde en hoe hij uren bezig kon zijn met stapelen. Dat kwam nogal nauw blijkbaar. En over zijn gezondheid. s’Ochtends kon hij wat klussen maar s’ middags moest hij rusten en zich gedeisd houden. Hooguit even iemand helpen een gevangen mol uit een klem halen, dat kon nog wel.

img_3542.jpeg

Vol trots vertelde de boer mij dat hij houtkachels verzamelde. Ik mocht wel even mee in de schuur om te kijken (!?). Ok, heb onze kinderen altijd verteld niet met vreemde mannen mee te gaan, maar deze boer leek me wel betrouwbaar.

Binnen liet de man mij een prachtige Noorse houtkachel zien. Hij verwarmde er een deel van de schuur mee. Als ik mijn voeten even zou vegen mocht ik ook nog mee in een andere ruimte. Mooi, ook daar een houtkachel die hij onlangs via internet had gekocht. De kachel stond in een soort van huiskamer met eethoek en biljart. Biljarten was een andere hobby van hem. Mooi als je zoveel ruimte om je huis hebt dat je dit kunt realiseren.

Na nog even wat ditjes en datjes verteld te hebben bedankte ik hem dat ik even mocht kijken ( beetje ala Man bijt hond) en wandelde weer verder. Nagenietend van deze toevallige ontmoeting. En mij realiserend hoe fijn ik het vind om in een dorp te wonen.