Voice of the future.

Gisteravond stuitte ik bij toeval op onderstaand video. We willen met zijn allen alleen maar vooruit en vergeten wel eens te waarderen wat we nu hebben. Luister naar het advies van “The voice of the future” en leef er naar.

Like A Lunatic from Sean Pecknold on Vimeo.

Zomaar een tweet.

;

@anniemaessen @antoniamo @industrialpope Weinig resultaat? Jullie tweeps zijn de reden dat ik de bieb nog niet compleet heb opgegeven!

— Pieter Offermans(@StoriesGuy) december 1, 2012

Naar aanleiding van een blog van collega Annette gisteren vond er een twitterconversatie plaats tussen de in de bovenstaande tweet genoemde personen. Met name de tweet van @StoriesGuy is me bijgebleven.

Jullie tweeps zijn de reden dat ik de bieb nog niet heb opgegeven” van Pieter zette me op deze rustige zondagochtend aan het denken.

Wat voegen wij, de tweeps van de werkvloer (die veelvuldig gebruik maken van social media) nou daadwerkelijk toe aan de toekomst van de bibliotheek? Ok, we blijven bij voor wat betreft de ontwikkelingen, denken na over de toekomst, zijn zichtbaar voor de buitenwereld, hebben hart voor ons werk, de werkzaamheden en de lener. En dragen dat ook via social mediakanalen uit. Al of niet met “voorzichtige” of “kritische” bewoordingen.

Zelf heb ik het idee (misschien ten onrechte zeg het maar) dat het niet zo veel uitmaakt wat ik ergens van vind. Annette noemt het “een roepende in de woestijn”. Zo voelt het inderdaad ook voor mij. De organisaties, de politiek, de leners, wat zien zij er van c.q. wat doen zij er mee? En wat doe je dan?
Je terug trekken en denken “het zal mijn tijd wel duren”? Of “Ik kijk wel uit in deze onzekere tijden?”. Laat de ( landelijke)organisaties het maar uitzoeken, die weten wat goed is voor de toekomst!?

Ik betrap me er zelf op dat ik hier steeds meer naar neig. Heb ook, net als Annette, al vele jaren mijn nek uitgestoken als het gaat om het promoten van de bibliotheek en de maatschappelijke waarde. En we staan allebei open voor de digitiale ontwikkelingen en doen er volop aan mee. Al zeg ik het zelf: “Ik was een ware ambassadeur”. Het destijds tentoongespreide optimisme heeft me helaas een beetje verlaten ben ik bang.

Mijn werk doe ik nog met veel plezier. Daar niet van. Door alle bezuinigingen en pessimistische toekomstbeelden probeer ik juist nu in de dagelijkse praktijk nog steeds met verve de klant te bedienen. En de “moderne” kant van de bibliotheekmedewerker te laten zien. Ook naar mijn collega’s. Die er in een aantal gevallen van uit gaan dat het prima is als 1 iemand op de werkvloer verstand heeft van computers, e-readers en social media.

Maar de vraag blijft: Wat voegen we nou daadwerkelijk toe? En is dat wel meetbaar? Misschien heeft Pieter het antwoord? Of anderen?

Probleem opgelost.

N.a.v. dit onderstaande filmpje via Froot.nl sloeg mijn fantasie op hol. Downloaden van e-books via pc wordt verboden (?!). Leden komen met e-reader naar de bieb, pakken een lichtgevend boek, scannen aan de balie, waarbij boek op e-reader wordt gezet. Probleem bestaansrecht bibliotheek opgelost? Het is maar een fantasie op de late zondagavond. Via iPhone notabene.

Toekomst van toen, heden van nu.

Gisteren kwam ik dit filmpje op het internet tegen:

Bij het zien van het filmpje moest ik even terug denken aan “vroeger”. Toen “Star Trek ” nog de toekomst was.  Ik zag het in die tijd al helemaal voor me dat ik als ik groot was een maaltijd at door middel van een pilletje, van de een naar de andere lokatie  “gebeamed” zou worden en we op vakantie zouden gaan naar “Mars“.

Die “toekomst van toen” zou “het heden van nu” moeten zijn.Ik contateer dat we nog bijna dagelijks een prakkie koken, ik nog steeds op de fiets naar mijn werk ga en een vakantie naar Mars “nog” niet tot de mogelijkheden behoort.

Maar goed. Niet getreurd. Er is natuurlijk m.n. op het technologische vlak erg veel gebeurd. Wat dat betreft zijn we eigenlijk toch wel in het “Star Trek- tijdperk’ terecht gekomen.  Bij het zien van het filmpje, realiseer ik me dat er weer een nieuwe toekomst is. Dat zal natuurlijk altijd zo blijven. Wordt het beter? Gemakkelijker in ieder ieder geval wel. Zoals ook nu veel dingen gemakkelijker zijn dan vroeger.   

Hoe ver weg is die toekomst? Zal ik over 40 jaar (!?) weer hetzelfde contateren of  zal dit, vanwege de snelheid waarmee de technologie ons inhaalt, al binnen 20 jaar kunnen?  
En wat zal dit betekenen voor mijn werk? Werk ik dan nog in dat fysieke gebouw, waar papieren boeken en andere materialen worden uitgeleend?   Denk het niet!. Misschien werk ik dan in een high-tech gebouw met allemaal andere  organisaties die aan elkaar gekoppeld zijn of loop ik door het huis en klik links en recht op een schermpje en voer daarmee mijn werkzaamheden uit op het moment dat het mij uitkomt? Waarbij ik met 1 beweging beweging de magnetron aanzet, het bad laat vollopen, een chipje in mijn hoofd activeer en me in een boek waan  en  de mini-robot mijn huishouden laat doen?
Ik zie het weer helemaal voor me. Net als toen ik klein was.